Vierdaagse protestmars

Eind december 1976 liepen tientallen mannen en vrouwen in een protestmars van 150 kilometer van Albina naar hoofdstad Paramaribo. De mars duurde vier dagen en werd georganiseerd door Kano (KAlina en LokoNO). Zij vroegen aandacht voor de problemen van de inheemse volkeren, die geen rechten op de gronden hadden die zij al eeuwenlang bewoonden. De toenmalige regering ontving hen en beloofde een commissie in te stellen om de aanspraken op grondgebied in het binnenland van Suriname te bestuderen. Die commissie kwam er, maar concludeerde dat de inheemsen geen rechten hadden op de gronden.

Het gevolg was dat de protesten doorgingen. Vooral in West-Suriname ontstonden problemen, want de grote plannen die daar werden ontwikkeld om de bauxietvoorraden te ontginnen botsten met de traditionele gemeenschappen die al generaties woonden. Ook in andere delen van het binnenland speelde dit vraagstuk. Traditionele gebieden van marrongemeenschappen waren niet erkend en konden daarom worden uitgegeven.

Eind jaren zeventig ontstond de ‘Aktie Grondenrechten Binnenland’, een samenwerking  tussen inheemsen en marrons om aandacht te vragen voor de grondenrechtenkwestie. In augustus 1978 werden diverse activiteiten georganiseerd om te benadrukken dat grondenrechten ook mensenrechten waren. Via tentoonstellingen, een toneelstuk, discussies en het uitbrengen van een krant kreeg het onderwerp brede aandacht. Ook internationaal kwam Suriname hierdoor in het nieuws. Verschillende niet-gouvernementele organisaties (ngo’s) en religieuze instellingen ondersteunden de actie, wat bijdroeg aan het succes ervan.